Eede, 15 mei 2010

Op de prachtige zomerse dag van 15 mei stond er weer een lange mtb tocht op het programma in Eede. De Spaanse Linie VTT van 75 km. In de vroege ochtend vertrok ik naar Eede. Na ongeveer een uur passeerde ik tot mijn verbazing de Belgische grens, terwijl Eede toch 100% zeker in Nederland lag. Na 3 x de tomtom te controleren besloot ik maar te vertrouwen op zijn kunnen.
Na ongeveer 50 minuten rijden gaf de tomtom aan dat het nog minder dan 1 minuut rijden was en was ik nog steeds op Belgisch grondgebied. Na de laatste bocht zag ik tot mijn blijdschap de grens Nederland met direct de plaats Eede, en café de Tol, wat tevens de startlocatie van de tocht was. Na het parkeren heb ben ik snel naar het café gerend en heb ik mij ingeschreven voor de 75 km mountainbikeroute. Op raad van de man achter de kassa moest ik een route formulier meenemen voor de zekerheid, naar later bleek de verkeerde van de wielrenafstand. Hij heeft het vast goed bedoeld...
Vanaf het begin had ik de snelheid er goed inzitten boven de 25 km/h. Ik moet echter wel toegeven dat het een erg vlak parcours was maar met een sterk Zeeuws windje. In het begin zat een leuke singletrack waar ik bij werd begeleid door iemand van de organisatie. Dit beloofde veel leuks vandaag. Na de singletrack dook ik een boomgaard in en hield ik continu het hoge tempo vast. Af en toe is dan een stukje leedvermaak best leuk, als je deelnemers van de 37 km met hun tong op de grond passeert met een gangetje of 30 km/h terwijl jij het dubbele gaat rijden.
Na de boomgaard werd de route echter een stuk minder uitdagend. Hierbij veel asfalt en lange rechte onverharde paden. Dit gaf echter weer gelegenheid om van het prachtige Zeeuwse landschap te genieten. Na ongeveer 35 km kwam ik bij de eerste controlepost. Ik heb even een bekertje energydrank en een plakje peperkoek naar binnen gewerkt en ben direct weer opgesprongen. Na een leuke brug (met maar aan 1 kant een leuning en een aantal treden los) kwamen we na een lang stuk langs de fotograaf. (nog bedankt voor de extra foto's voor de site!!!) De benen bleven de hele tocht goed en de snelheid voor mijn doen erg hoog. Na een stuk fout gereden te hebben kwam ik weer terug op de route onderweg naar het tweede controle punt. Na aankomst kwam er een goed met 4 renners aan die ook even hun rust namen. Ik vond het wel een sport om de pauze lekker kort te houden en voor hun te blijven tot zo ver ik zou kunnen. Na een hobbelpad waar ik met moeite de 20 haalde op de kilometer teller moest de snelheid dan ook omhoog. ik reed continu rond de 28 / 30 km/h. Ik passeerde op een gegeven moment een prachtig monument van de Spaanse Linie waar ik echter weigerde te stoppen om maar voor die vier te blijven. Na ongeveer 15 km zag ik ze dichterbij komen tot een 800 meter afstand. Tijd voor de turbo en na een kleine afdaling schroefde ik de snelheid op tot rond de 37 km/h. Omdat de vier jongens goed gingen wisselen met op kop rijden was het voor mij ook geen kans van slagen dat ik het tot de finish zou vol houden. Ik besloot mij doel bij te stellen dat na het passeren ik in het wiel zou gaan hangen en me er niet af zou laten rijden. Zo gezegd zo gedaan. de laatste 10 kilometer kwam de snelheid dan ook niet onder de 35 km /h en moest ik twee keer toch even bijten om bij te blijven. Na de finish heb ik direct de fiets afgespoten. Aan de vier jongens met wie ik het laatste stukje had gestreden bood ik een sample van Brunox(r) aan. Omdat deze jongens niet helemaal bekend waren met Brunox(r) en de deo-spray hiervan besloot ik hun voorvorken te behandelen met de deo-spray. Dit natuurlijk tot tevredenheid van hun. Van het ene kwam het andere en ik heb een tijdje met verschillende mensen een gezellig gesprek gehad over Brunox (r), duchenne Heroes, Tomac enz enz. Een drietal uit Spijkernisse was erg onder de indruk van mijn inzet voor duchenne, wat mij erg goed deed. Één van het drietal had tevens mijn column in de MTB+ gelezen en over mij gesproken bij Bikecustomizer.

Totaal gereden: 72,74 km
gemiddelde snelheid: 24,1 km/h
max. snelheid: 37,5 km/h
winsthoogte 113 m
gem hartslag: 151 bpm
max hartslag 171 bpm
gem cadans: 85 rpm
max cadans: 132 rpm

GPS gegevens

Mijn dank gaat uit naar Marloes van de wielerclub: De Wielertoerist uit Eede voor de foto's. Klik voor alle foto's hier
©Internationale Vereniging De Wielertoerist Eede / Aardenburg

Voor meer informatie: www.brunox.nl

In het weekend van 8 en 9 mei stond een hoogtetraining op het programma in de prachtige Belgische Ardenne in de plaats Vielsalm. Na een voorspoedige heenreis met een kleine angst voor het weer tijdens het weekend kwamen wij aan in het zonovergoten Vielsalm. Na ons te hebben genesteld in onze prachtige vakantievilla hebben wij even een rondje gelopen. In mijn hoofd was ik me mentaal aan het voorbereiden op de rit van de volgende dag. In alle eerlijkheid zat ik een beetje op tegen het individueel rijden in de Ardenne. Laat ik het zo zeggen, als je goed valt duurt het even voordat ze je vinden… Desondanks vertrok ik na een heerlijk ontbijt de volgende de dag vol goede moet aan de langste route van Vielsalm (47 km). Na een stukje door het centrum te hebben gereden wezen de pijlen richting het bos en reed ik de eerste kilometers offroad van het weekend. Wat een prachtige omgeving en wat een onwijs verschil ten opzichte het vlakke Nederland. Ondanks het feit dat ik geen klimgeit ben vind ik het kimmen in de Ardenne over langere afstand of juist de technische klimmetjes geweldig!!!  Zeker in de langste route zaten ook prachtige klim stukken waar geen boomwortel, rots of steen te gek was. Op een gegeven moment had ik het tempo er lekker in en dook ik een zij weg in. Al snel werd het pad steeds vochtiger toch ik in een beekje reed met ongeveer 50 km/u.
Hier hield het echter niet mee op en met een gangetje of 40 km / u moest ik ook nog eens door een beek heen zien te rijden. Dit was echt even een billenknijp momentje, maar zeker wel leuk!
De week voor ons bezoek had het alleen geregend in de Ardenne dus je raad het al. Over de hele route moest ik mij door een week modder vechten. Dit was dan ook een extra uitdaging voor mij.
De eerste route ging heerlijk. Bij terugkomst van de eerste route heb ik even een krentenbolletje gegeten bij de start van de 2e route van 35 km. De tweede route begon met een stukje afdalen over asfalt gevolgd door een heel stuk klimmen, bijna tot vervelend toe…
Hierna werd het net als de eerste route lekker afwisselend. Toen ik op ongeveer 10 km zat sloeg het noodlot toe….. Er kwam een brede tak tussen mijn derailleur en met een harde knal brak mijn derailleurpad. #(*&%(#&(@)*@*) Even relax zat ik langs de weg in de middle of nowhere toen er een mtb’er kwam aanrijden. He, is dit een barricade hoorde ik hem roepen. Nee, mijn derailleur is afgebroken riep ik terug. Zonder hierom te vragen stapte hij af en bood hij aan om te helpen. En gelukkig want later bleek dat op mijn multitool niet de goede inbussleutel zat voor het demonteren van de derailleur. Na het vervangen van de derailleurpad sprongen wij samen op en reden wij samen zo’n 20 km op. We kwamen hier weer prachtige stukjes parcours tegen. Gezien het feit ik al 60 km in de benen had moest ik mijn buddy laten rijden. Op zo’n 500 mtr afstand bleek ik hem volgen.
Na tijdens de tocht toch een paar te zijn fout gereden kwam ik uiteindelijk na terugkomst op het park bij het huisje op ongeveer 95 km met 1700 hoogtemeters.

Één jaar later na het begin van mijn mountainbikecarrière (jeetje wat klinkt dat oubollig) stond ik in de ochtend van 1 mei weer aan de start van de Shimano Fiets Challenge. Als supporter had ik Kim, Steven Peter en Annette de Ronde bij mij. Tijdens het prepareren van de fiets samen met Ivo, werd ik links en rechts aangesproken door hero’s en fietsers die mij site volgde, of dingentjes van mijn site / handelswijze hadden gepikt. (beter goed gejat, dan slecht bedacht is dan ook het motto)
Zoals altijd zit er toch een beetje zenuwen in je lichaam bij de start, dit was echter minimaal in vergelijking met de zenuwen van Ivo. ;-) De sfeer zat er al snel lekker in. Ik stond samen met Roy, Johan en Ivo een beetje te dollen.
Na een gedoseerde start begon dan eindelijk de Shimano Fiets Challenge 2010 voor ons. Ik had me voorgenomen om in het begin even te knallen om te voorkomen dat ik later in de file zou staan. Ik probeerde in de buurt van Ivo of Roy te blijven, maar als snel bleek dat hun toch veel te veel maatjes te groot waren. Hierdoor kwam ik meteen extreem hoog in mijn hartslag te zitten en belande ik tijdelijk even in een stoort hel…. Lekker slim, dacht ik bij mezelf. Op precies het zelfde punt als vorige jaar kwam ik weer in een file. Lekker dacht ik hebben ze eindelijk een gedoseerde start staan we nog in de file. Toen ik boven kwam bleek echter dat een boom, maatje regenwoud, ter aarde was gestort. Hier moest je dus overheen klimmen met je fiets in je nek. Voor deze gekkigheid kan ik dan ook carbon aanraden ;-)
Hierna weer snel de bike op, ik zag dat mijn hartslag al weer aardig gedaald was maar wist dat ik me niet nog een keer moest opblazen. Ik heb heerlijk doorgereden en genoten van de rit. Op de klimmetjes ben ik lekker relax naar boven gereden en op de afdalingen maximaal naar beneden.
Tijdens de rit zag schoot ik opeens een mtb4duchenne Buff® voorbij wat Otto bleek te zijn. Bij het rustpunt kwam hij na een tijdje aanrijden. Het was weer even leuk om bij te praten.
Na de korte stop snel weer op de fiets. Lekker op een relax tempo doorgereden toen Johan opeens voorbij schoot. Dit was echter niet voor hele lange duur na ongeveer 5 km zag ik Johan naast een blonde dame op de bank zitten met een lekke band. (tenminste dat zeg hij….) Nog even geroepen of hij hulp nodig had, maar het antwoord niet gehoord. (bleek later van niet)
Omdat ik bijna 40 km op te teller had nog even gas gegeven naar het rustpunt toe. Helaas bleek hier dat een of andere grapjas de bordjes van de 60 km had weggehaald. (Roy nog bedankt voor het bellen!!!) Hierop snel op de fiets gesprongen en naar de finish gereden waar ik onthaald werd door mijn fans Kim en Steven.
Er heeste een geïrriteerd sfeertje bij de finish, maar dit was echt wel een stukje overmacht.

Mijn dank gaat uit naar Spikecycling voor het kosteloos ter beschikking stellen van foto 1 t/m 4 en Sportplaat.nl voor het ter beschikking stellen van foto 5.

Vandaag stond de 26 inch 4 uurs Challenge op het programma in Bladel. Zoals normaal moest ik er een tijdje voor in de auto zitten, maar dat heb ik er natuurlijk voor over. Eenmaal aangekomen heb ik lekker even wat tijd voor mijzelf genomen. Rustig omkleden, fiets klaarmaken, even een crème op de benen en armen en helm, handschoenen en spd-schoenen aan. Hierna ben ik op mijn nieuwe bike naar de inschrijving toe gereden. Ik zou gaan rijden met nummer 358 en kreeg het start- en rugnummer en championchip. Voor ik het wist kwam mede hero Ivo Vermaesen aan. Ivo was lekker zenuwachtig voor de wedstrijd. We hebben samen een parcours verkenningsrondje gereden. Ik vond het een leuk parcours, erg vlak maar wel met leuke technische stukjes zoals een trap en mul zand. Een heel groot gedeelte van het parcours bestond uit singletrack. Na het rondje te hebben gereden kregen wij de briefing voor de wedstrijd. Hierbij werd het reglement opgelezen en de do en don’t verteld. Daarna gingen we (Ivo en Ik) in de chaos naar het startvak. We mochten lekker voorin starten omdat de individuele rijders voor de team stonden… En terecht!!!!
Klokslag twaalf uur klonk het startshot en waren we weg. Ik liet me een beetje opfokken door de hoge snelheid. De eerste twee ronde ging dit nog aardig goed. Hierna moest ik echt in snelheid terugnemen en op mijn eigen tempo gaan rijden. Ik vond in het parcours de trap erg leuk. Dit is natuurlijk ook wel iets voor mij ;-)
De eerste 4 a 5 rondjes hield ik nog een hoog tempo aan op de singletracks. Na ongeveer 3 uur ging bij mij het vuurtje uit, of kwam de man met niet 1 maar 2 hamers. Ik moest echt 2 a 3 keer van de fiets af om weer een beetje in mijn ritme te komen. Hierna kon ik in het laatste uur nog het laatste rondje lekker doorrijden.
Ik heb totaal vandaag 82,27 km gereden incl. d rondje warming up. Tijdens de wedstrijd van 4 uur heb ik totaal 74,27 km gereden met toch nog een gemiddelde van 18 km/u.

Mijn dank gaat uit naar Hans Hermans voor de prachtige foto's! www.hanshermans.nl



























Voor de tweede serie foto´s wil ik graag Frank Lemmen van de Charity Bikers bedanken (www.CharityBikers.nl)

Vandaag stond een erg mooie tocht op het programma in Nunspeet. Bij het vertrek van huis voelde ik mij niet 100% top. Ik had nog veel pap in de benen omdat ik deze week veel getraind heb. Ook het weer zag er toen nog niet rooskleurig uit. Het was bij ons voor de deur onwijs mistig en je kon amper een hand voor ogen zien. Onderweg bleef dit een lange tijd zo, tot dat ik Utrecht gepasseerd was. De wolken trokken weg en er kwam een aangenaam zonnetje doorheen. Om ongeveer 9.00 uur kwam ik aan bij Nunspeet. Ik parkeerde op het terrein van Shimano en wilde mij klaar maken voor de tocht. O, nee dacht ik in mijzelf ik ben vergeten te pinnen. Na een aantal mensen te hebben gevraagd waar in de omgeving een pinautomaat was gaf iemand een duidelijke uitleg. Ondanks die duidelijke uitleg had ik wel bijna ondertiteling nodig voor het dialect ;-)
Het stukje naar de pinautomaat was dan ook al een aardige warming up. Terug bij de startlocatie heb ik mij snel ingeschreven en ben lekker de fiets op gesprongen. Bij de start had ik nog snel even mijn armstukken uitgedaan om toch nog een beetje bruin te worden. In het begin ging ik lekker even achter een groepje rijden om even goed waar te nemen wat de route aanduiding was. Als snel had ik door dat dit een normale linten route was en ben ik gas gaan geven. Ja, ja ik weet dat ik voorzichtig moet doen met mijn knie maar ik zat verbazend lekker op de fiets. Ik had totaal geen last van de papbenen van die ochtend. In het begin van het parcours zaten direct een aantal leuke singletracks. Ik heb me geconcentreerd op: een hoge RPM (voor mijn knie), en de eigenschappen van de fiets. De Tomac hield zich echt super op het parcours en het was echt een lust om zo’n tocht lekker op een fully te rijden.
Na een technisch gedeelte kwam ik bij een mul zandafdaling. Ik zag plots in de afdaling fotograaf Peter van Beeldnieuws staan. (ja die van de clinic van MTB4Duchenne.) Ik groette Peter en reed snel door. Na een paar bruggetjes en een stuk over de heide was daar plots een verzorgingspost. Ik heb even een sportdrankje gedronken

en een krentenbol gegeten en sprong hierna weer snel op de fiets. Na ongeveer 5 a 10 km was daar dan eindelijk de splitsing. Ik ging voor de langste route, de 55 kilometer route dus. Steeds vaker kwamen er leuke uitdagende klimmetjes met hierin grote wortels. Heerlijk om als een kamikaze hierover heen te knallen!!! Ik vond de tocht voorbij vliegen voor ik het wist zag ik mij van rechts de 30 en 40 km rijders weer naderen. Nu kwam wat mij betreft het leukste stuk van de tocht. Een kleine serie klimmetjes in mul zand met wortels. Ik zag deelnemers stuk voor stuk afstappen en ja, ja ik reed overal door. Het is leuk om te merken dat je beter wordt. Niets ten nadelen van de andere deelnemers trouwens. Het was een geweldig tocht bravo organisatie van TC de Volharding.  

Ik wil Peter Willemsen van ©Beeldnieuws (www.beeldnieuws.nl) wederom bedanken voor het ter beschikking stellen van de foto (nr 1).
Ook wil ik Hendrikus Vugteveen van ©VSfoto (www.vsfoto.nl) bedanken voor het ter beschikking stellen van foto 2,3 en 4.

Na de clinic van Trentinosport gister, stond vandaag de Bergrace in Wageningen op het programma. Dit zou de aller eerste wedstrijd zijn die ik zou rijden. De wedstrijd waar ik aan zou deelnemen zou 75 minuten duren. Bij aankomst stond Roy, van Team Nieuwe Start 2 (2009) al op me te wachten. Hierna zijn we met z’n 2e ons startbord gaan halen. Het parcours van de Bergrace was ongeveer 8 km lang. Hierna zijn we even gaan kijken bij de finish van de 150 minuten wedstrijd. Opeens hoorde ik vanuit de verte:”hey Ferdi”. Ik zag Ivo aan komen rijden en zag dat hij zijn bidon naar mij toe gooide. Hierna maakte Ivo weer snelheid voor het volgende rondje. Roy en ik besloten om onze fietsten te gaan halen. Vandaag was het ook de vuurdoop voor de Tomac Carbride SL om eens te kijken hoe hij zich met een beetje snelheid zou houden. Toen wij weer terug kwamen bij de finish zag ik Ivo al staan. Ivo zat er lekker doorheen maar had een mooie tijd gereden. Nu was het de buurt aan Roy en mij. Natuurlijk was het voor mij geen optie om Roy bij te houden omdat ik me dan te snel zou opblazen. Ik had besloten om gewoon lekker te rijden…. Zo gezegd zo gedaan. Bij de start was het wel weer dringen. Ik heb me dan ook mateloos gestoord aan het onprofessionele gedrag van vele wedstrijd rijders. Het eerste rondje reed ik nog lekker op tempo maar al snel sloeg de vermoeidheid toe. Ik ben  dan ook een tandje minder gaan rijden en heb lekker genoten van de afdalingen. In het 3e of 4e rondje werd ik helaas al gelapt. Ik kon me hier niet echt druk om maken en heb bij elke wedstrijdrijder ruim van te voren ruimte gemaakt voor het passeren. Helaas ondanks het feit dat ik geeneens op de doorgaande weg reed heb ik 1 a 2 keer een duw gehad van een wedstrijdrijder. Wat een onsportieve en onprofessioneel gedrag is dit zeg. Ik snap best dat ze hard willen en natuurlijk voor de winst willen maar het kan niet zo zijn dat als iemand aan de kant rijdt dat je hem dan nog een duw geeft nabij een boom. Ik betwijfel dan ook of ik ooit nog aan dit soort wedstrijden ga deelnemen ondanks het ik het heel leuk vind. Ik ben desondanks een geweldige dag gehad en heb voor mijzelf mijn doel behaald.

De bovenstaande foto's zijn © John Veenstra JFVfotografie

De foto's zijn © Stefan van Essen www.svanessen.nl

Vandaag, op mijn verjaardag, stond er wel iets heel leuks op het programma. Ik zou voor het eerst in de begeleiding meegaan bij Trentinosport in Egmond. Ik had hier al langere tijd over nagedacht en vorige week aan het einde van de clinic vroeg Bert mij of ik hier interesse in had. Natuurlijke riep ik toen uit volle borst.
Hij had toen nog echter niet verteld dat het om een groep van 30 vrouwen zou gaan. Wat ik overigens onwijs leuk vond hoor.
Vroeg in de ochtend reisde ik al weer af naar Egmond. Ik was ruim op tijd dus konden we nog vooraf het e.e.a.  bespreken. Ook moesten we nog even de huurfietsen gebruiksklaar maken.
Na dit te hebben gedaan druppelde de eerste vrouwen al binnen. Er heerste een gespannen sfeertje in de goede zin van het woord. De vrouwen vonden het allemaal erg spannend om voor het eerst op een mountainbike te rijden… En dan ook nog eens offroad te gaan rijden. Ik vond het een goed teken en had er zin in. Al snel besloten wij om de groep te gaan opsplitsen om voor iedereen op zijn eigen niveau te kunnen presteren. Ik ben er dan ook van overtuigd dat iedereen zich voor 200% heeft ingezet om lekker mee te doen. Na een controle van de boswachter reden we door naar de eerste koffiestop. Hier gingen we een parcours rijden voor behendigheid waarbij het rechtuit rijden, rondje rijden, slalom, en tikkertje aan bod kwamen.
Ik vond het erg leuk om dit aan de deelnemende vrouwen uit te leggen. In het begin moest ik er wel aan wennen, maar ik zie hier wel toekomst in!
Na de groepen zo goed mogelijk te begeleiden was het tijd om de koffiepauze af te ronden. Hierop gingen we op een lekker tempo richting de lunch.
De lunch was geweldig georganiseerd op een mooie locatie. Na de lunch was het weer tijd om richting de begin locatie te fietsen. Hierbij werd het tempo een beetje opgeschroefd. Het was leuk om te zien hoe sommige echt vol demarreerde. Om even af te tasten hoe ver deze persoon kon gaan ging ik zelf in de achtervolging en spoot ik voorbij. Roepend dat ze in mijn wiel moest blijven. Ik zag dat ze niet in het wiel kon blijven. Ik heb me toen even laten afzakken en probeerde haar mee te krijgen door langzaam op te bouwen. Helaas voor haar had zij tijdens het demarreren al haar kruit verschoten. Kort hierop kwam een ander in mijn wiel hangen. Om langzaam op te bouwen hield ik de teller op de 25km/u Na een teken van Tamara gingen we harder rijden tot 30 km/u
Vervolgens ging ik kijken toe hoever we konden gaan. Tot mijn verbazing hielden ze het over langere afstand vol om met  38 km/u in mijn wiel of naast me te rijden. Als laatste reden we uit met een snelheid tot boven de 40 km/u.
Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat dit boven mijn verwachting was. Dit gewoon omdat het ongetrainde deelnemers waren.
Bij terugkomst hebben we de dag afgesloten met een eind gesprek en rek en strek oefeningen. Als laatste stak ik mijn verhaal over Duchenne Heroes en mijn MTB4Duchenne Buff® af. Hier werd erg positief op gereageerd en diverse deelnemers zijn sinds dien in het bezit van de exclusieve MTB4Duchenne Buff®.
Ik heb een geweldige dag gehad en zie hier absoluut toekomst in!!!


Kijk voor meer informatie over de clinic's van Trentinosport op:
www.trentinosport.nl
Het is ook mogelijk voor uw bedrijf of een select gezelschap een clinic aan te vragen, neem hiervoor contact op met Bert of Tamara via de contact pagina van bovenstaande site.

Ook vandaag weer stond er een mtb-clinic op het programma bij Trentinosport. Alweer? Ja alweer… Om straks meerdere dagen goed uit de voeten te kunnen en niet terug te vallen op ‘slechte’ oude gewoontes is het belangrijk om je techniek te onderhouden en zelfs te verbeteren.

Trentinosport biedt ook goed de clinic’s aan per onderdeel, omdat je niet binnen 1 dag alle disciplines van het mountainbike goed kan laten voelen en oefenen. In het verleden heb ik deelgenomen aan een afdalingsclinic en bochtentechniekclinic. Vandaag stond….. de klimclinic op het programma. Trentinosport bied klanten dan ook aan om deel te nemen aan een clinic cyclus van 5 clinic's waar alle disciplines aan bod komen.
Voor deze clinic ben ik dan ook afgereisd naar de Mont Egmond een ondergewaardeerde verkeersdrempel in Nederland ;-)
Zonder gekheid ook in Egmond kan Trentinosport jouw de training en techniek op een perfecte wijze aanleren en je even door het stof laten gaan.

Na eerst een goede warming up begonnen we met de klimtechniek in praktijk te oefenen. Het is erg leuk te zien dat ik door mijn inmiddels gemiddelde ervaring dingen bij andere zie die beter kunnen. Ik vond het dan ook erg leuk om de mensen het uit te leggen en hier en daar te begeleiden in technieken die ik mijzelf al eigen had gemaakt. Om lekker warm te blijven zat er naast een uitdagend klimmetje natuurlijk ook een rondje in het parcours waar wij even los konden gaan. Ik heb vandaag vooral op mijn techniek gelet ook op de momenten dat we vrij gelaten werden. Op deze wijze wordt het dan ook ‘met de tijd’ eigen.
Echt waar de tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het al weer tijd op het duingebied uit te gaan om boetes te voorkomen.
Hierna ging het ‘echte’ klimmen eigenlijk pas beginnen. Hiervoor hadden Bert en Tamara een heuvel in Egmond aan Zee uitgezocht. Na een lekker klimritje omhoog kwamen wij boven op de Heuvel. Hier werd door Bert en Tamara een parcours uitgezet zodat we lekker even goed konden trainen op de techniek. Eerst stond een zeer steile maar korte klim op het programma. Vanaf de eerste keer lukte deze mij, maar vooral op explosiviteit in het begin. Na 3 a 4  keer dit klimmetje te hebben gedaan bracht ik er zelf steeds meer techniek in en reed ik steeds makkelijker omhoog.
Hierna werd het voor mij en een andere vrouw nog even uitdagender gemaakt door een nog steilere klim te proberen die ook nog eens 2 x zo lang was. Ik praat dan oven een klimmetje van totaal 3 a 4 meter maar reten stijl. De eerste keer begon gelijk goed met een zachte landing in de bosschages.
Na ongeveer 3 a 4 keer te hebben gereden had ik het goede verzet gevonden en knalde ik op explosiviteit weer omhoog. Wat een heerlijk gevoel zeg als je dan voor de eerste keer boven komt…
Hierna probeerde ik steeds meer techniek in de klim te brengen. Na eerst nog 2 a 3 keer gewoon naar boven te knallen bracht ik er systematisch meer techniek in door echt op de punt van mijn zadel te gaan zitten (tot het zeg maar niet meer lekker zit) en mijn schouders zowat op het stuur te leggen.
tot mijn grote frustratie lukte hij met toen ook 2 a 3 keer niet meer.  Hierna kon ik alle componenten samenbrengen en reed ik , ja ja Bert, echt fluitend naar boven.    Natuurlijk bracht Bert voor mij een nieuwe uitdaging in het spel door op een meter van de heuvel stil te staan en uit stilstand de steile heuvel op te rijden. Hierna probeerde ik natuurlijk het zelfde te doen en………..
In 1 keer ophoog vanuit stilstand. Niet zeggen hoor, maar trots dat ik was ;-)
Na ook dit onderdeel te hebben afgerond legde Tamara het opstappen in een klim uit. Hierbij deed ze hem ook voor. Dit was voor velen een nieuw begrip en na het oefenen snapte iedereen het doel en nut ervan. Ik wist dit al doordat ik deze uitleg eerder in Italië had gehad.
Nu stond nog een laatste punt op het programma… het allemaal in praktijk brengen. Dit deden we op een heuvel achter de gene waar wij opstonden. Na een VET wortel pad naar beneden te hebben gereden begonnen we aan de ‘test’. Voor mijzelf had ik de lat hoog gelegd door van mijzelf te eisen dat ik hoe dan ook gewoon naar boven moest komen. Gelukkig lukte dit en ook de tweede uitdaging verliep lekker soepel. Hierbij lette Tamara natuurlijk op of ik wel echt op de punt van het zadel zat.
Ook de tweede keer ging de eerste klim uitstekend nadat ik Bert passeerde liep mijn fiets opeens een stuk zwaarder. Natuurlijk wist ik al lang dat Bert de onderkant van mijn zadel had gepakt om mij tegen te houden. Hierna ging het vervolg gewoon vlekkeloos.
Na nog een aantal uitdagende routes van Bert te hebben gevolgd zat het erop en reden wij terug naar de startplaats. Waar… een heerlijke pannenkoek op ons lag te wachten.

Kijk voor meer informatie over de clinic's van Trentinosport op:
www.trentinosport.nl
Het is ook mogelijk voor uw bedrijf of een select gezelschap een clinic aan te vragen, neem hiervoor contact op met Bert of Tamara via de contact pagina van bovenstaande site.

Vandaag stond voor het eerst een 100 kilometer mountainbike tocht op het programma. Natuurlijk moest ik net al altijd vroeg uit de veren om op tijd te kunnen starten.  Na een snelle rit kwam in aan in het ijskoude Mill. Ik had mij dan ook niet helemaal ingesteld op een rit waarbij het zou vriezen. Het was echter niet anders en na de inschrijving ben ik direct op de fiets gesprongen. Al snel had ik er een lekker tempo inzitten om in mijn beleving 100 km vol te maken. In het begin van de tocht begonnen we direct met een aantal zeer leuke technische stukjes met veel kuilen. Al hoppend schoot ik door het bos ;-)
Na ongeveer 27 km was daar al de eerst pauze. Snel na ik een bakkie thee en een krentenbol.  Hierna sprong ik weer snel op de fiets op weg naar de tweede pauze. Het was voor mij een beetje frustrerend dat ik geen kilometer teller had en dus totaal een idee had hoe ver ik was. Ik vond het dan ook moeilijk om een goed inschatting te maken voor het verdelen van mijn krachten.
In het tweede deel van de route stonden veel stukken singeltrack op het programma. Dat was erg gaaf en paste goed in dit stuk route. Voordat ik het wist kwam ik aan bij het tweede pauze punt. Bij aankomst werd ik aangesproken op mijn duchenne sticker op mijn fiets. Dit was een twitter bekende Gerrien. We hebben even een tijdje gezellig staan praten over Duchenne Heroes. Hierna heb ik snel weer even wat gedronken en ben door gegaan.
Er zat toen ongeveer 48 km op en ik voelde mij nog zo fit als een hoentje. Na ongeveer 70 km kwam er een grote man met een nog grotere hamer. Ik had het echt zwaar en kwam niet meer lekker in mijn ritme.  Desondanks ben ik doorgereden tot het derde pauze punt. Tekens na de pauze moest ik weer vechten tegen de kou en had ik het weer zwaar. In de derde pauze heb ik mezelf dan ook gedwongen even mijn rust te pakken. Toch besloot ik na ongeveer 10 minuten weer op de fiets te springen. Daar waar ik eerst niet echt lekker in het ritme zat, was het nu dat ik echt niet lekker in het ritme kwam en ik tegen mezelf op ging rijden. Ik was dan ook echt even stuk en ben een aantal keer even afgestapt om later weer op te stappen. Op een gegeven moment was ik dan ook over het doodde punt heen en kon ik weer ‘lekker’ rijden. Het ging niet meer in een snel tempo maar blijven rijden was het belangrijkste. Bij ongeveer 95 kilometer raakte ik helaas ook nog eens de weg kwijt. Na drie keer heen en weer te hebben gereden vond ik hem gelukkig weer en heb ik mijn eerste rit van 100 km uitgereden. Ik ben mijzelf een aantal keer tegen gekomen tijden de rit, maar heb hem helemaal uitgereden!!!

Mijn dank gaat uit naat Sportplaat.nl voor het ter beschikking stellen van 2 foto's.

Vandaag stond na lang wachten de verrassingsdag voor Kim en Steven op het programma. Omdat Steven later dit jaar een spreekbeurt over de politie gaat doen had ik geregeld dat wij in de ochtend een dagje mochten inkijken bij de politie in Delft.
Zo gezegd zo gedaan. Na een spectaculaire manier van welkom heten kregen wij een eerste rondleiding door het politiebureau Delft. Hierbij werd iets verteld over de mountainbikesurveillance, arrestantenzorg, en ademanalyse. Natuurlijk werden er ook vingerafdrukken van Kim en Steven genomen en moesten ze op de ademanalyse blazen om vast te stellen of zij niet onder invloed van alcohol waren.
Hierna zijn wij naar het hoofdbureau in Den Haag geweest om een aantal andere politievoertuigen te gaan bekijken. Hierbij hebben wij onder andere ME jeeps, ME bussen, strandjeeps, cameraauto´s en de waterwerper gezien. Als klap op de vuurpijl kregen Kim en Steven ook nog een cadeaupakket van de politie waar zij erg blij mee waren.
Op het middag programma stond weer iets heel anders. Chocolaterie de Lelie, aan de Voorstraat 10 te Delft had ons uitgenodigd voor het volgen van een Chocolade workshop. Natuurlijk was het voor Kim, Steven en Peter en Annette al heel leuk om de Kim-duchenne etalage te zien maar in chocola hadden ze ook wel trek.
Tijdens de workshop begonnen wij met het maken van 3 soorten bonbons. Deze moest je dan onder dompelen in een bak met vloeibare chocolade. Dit ging bij iedereen erg goed en was heel leuk. Hierna moesten de bonbons natuurlijk nog versiert worden met….. chocolade.
Na de bonbons begonnen we met gespoten chocolade en dit was toch weer wat lastiger. Het duurde dan ook niet lang voordat ik helemaal onder de chocolade zat. Desondanks was het resultaat bij iedereen erg leuk en kan ik nu al etend zeggen dat het ook nog eens erg goed smaakt.
Als laatste kregen we een reep chocolade waar we met marsepein figuurtjes voor moesten maken. Ik begon met een roosje. Daarna een wortel en als laatste een eend en een beer.
Hierna mochten we alle gemaakte chocolade mee naar huis nemen voor consumptie.
We hebben een geweldige dag gehad mede door Sjaak, Ingrid, Suzanne en het hele Chocolaterie de Lelie team, BEDANKT!!!

Vandaag was het weer eens tijd voor een toertocht. Naar aanleiding van goede raad door andere bikers had ik me voorgenomen om vandaag relaxt te gaan rijden en me te concentreren op een hogere RPM (rotaties per minuut) dan normaal. Na de inschrijving ben ik direct lekker op de fiets gesprongen. De eerste paar kilometers waren nog door de bebouwde kom, maar al snel draaide we het bos in. Het parcours was erg goed begaanbaar met een lichte vorst in de grond kon je lekker door rijden. Daar waar de vorst uit de grond was lag maar een klein beetje modder. Ik heb de tocht echt gereden op techniek. Ik heb gelet op de bochtentechniek die ik eerder bij Bert en Tamara van Trentinosport heb geleerd en gelet op de RPM.  Het parcours was redelijk vlak met hier en daar een pittig klimmetje. Verder was er veel singeltrack in het parcours opgenomen wat ik erg leuk vond voor de bochtentechniek. Na ongeveer 30 km voelde ik toch wel dat de hoge rpm zijn tol eiste en ik een beetje pap in de benen kreeg. Ik heb toch geprobeerd de hoge rpm aan te houden, om te verkomen dat ik telkens na een tocht last van mijn knieën heb.
Na ongeveer een kilometer of 30 was daar dan het rustpunt. Het was deze maal niet erg uitgebreid en ik besloot dan ook om na een bakkie thee weer snel door te rijden.
In het tweede stuk van het parcours zaten veel lange stukken afgewisseld door kleine singeltrackjes.
Bij de laatste splitsing had ik het echt even gehad met de hoge rpm, ik zat toen ongeveer op 50 km en moest we dus nog 10. Ik zag dat de 30 km en 45 km rechts af moesten en de 60 km, ik dus, links af. Werkelijk waar ik moest mezelf dwingen om toch naar links te sturen. Hier begon voor mij een soort van hel van Goirle. Ik zat niet lekker meer in me ritme en was goed moe van de hoge rpm. Desondanks moest ik van mezelf de 60 km uitrijden, al moest ik het op mijn tandvlees halen. Dat laatste was gelukkig niet het geval. Na 3 a 4 keer gestopt te zijn kwam ik eindelijk weer een beetje in mijn ritme. De pap in mijn benen was onderhand 1e klas brinta geworden maar toch bleef ik lekker door trappen. Ik heb het laatste stuk dan ook heerlijk weer gereden en heb de tocht lekker uitgereden. Met een voldaan gevoel sprong ik in de auto en reed ik weer naar huis.

Eindelijk was het dan zover. Mijn eigen MTB4Duchenne mountainbike clinic stond vandaag op het programma. Heb ik wel dit heb ik wel dat alles raasde door mijn hoofd. Eigenlijk wist ik zeker dat alles geregeld was en dat ik dus niets zou vergeten. De goodybags stonden al in de auto de buff® ook, ja echt alles hadden we bij ons. Nou dan maar naar Zoetermeer zei ik met mijn slaapkop tegen mijn vrouw Linda. Samen sprongen we in de auto en reden we naar Zoetermeer. Daar aangekomen stonden we nog voor een dicht hek. Ondanks de twijfel wist ik zeker dat ik ook alles bij Ayersrock had afgesproken. Nog maar even wachten dan. Als snel verscheen de eerste fanatiekeling namelijk Peter Willemsen van Beeldnieuws. Peter zou deze dag de foto’s verzorgen en moest ruim 2 uur rijden om in Zoetermeer aan te komen. Na een kort rekensommetje voelde ik mij eigenlijk een beetje schuldig dat ik daar met een slaapkop zat…. Desondanks waren we allemaal goed gehumeurd en zat de stemmig er vanaf het begin goed in. Kort hierna sloten ook Bert en Tamara aan die vandaag de clinic zouden verzorgen.  Ook Gerko van der Graaf van Mountainbike Plus kwam kort hierna aan op de verzamellocatie. Gerko heeft namens Mountainbike Plus deelgenomen en ook een fotorapportage van mij en de clinic tijdens het evenement gemaakt.
Gelukkig kwam kort hierop de medewerker van Ayersrock aan die voor ons het hek kon openen. Hierop zijn we snel naar binnen gegaan en hebben de ‘goodykraam’ opgezet.
Terwijl de eerste deelnemers al langzaam binnen kwamen konden wij ons nog even mentaal voorbereiden op de kou.
Gelukkig was al snel de groep compleet en begon ik met een welkomstpraatje. Dit gaat mij steeds beter af, maar wordt zeker nooit mijn ding. Na mijn welkomstwoord gaf ik het woord aan Bert die een kleine introductie gaf. Hierna zijn wij snel op de fiets gesprongen en het parcours ingereden. Ik ben nog even snel terug gereden om mijn eigen Tomac bike bij Hamid en Han op te halen en ben daarna snel aangesloten.
Al snel hadden we een prachtige locatie midden tussen de beklimmingen en afdalingen van het EK parcours. Hier ging ik samen met Tamara de klim /afdaal clinic geven en boven op ging Bert de bochtentechniek clinic geven. Hierdoor was er voor de deelnemers een geweldige afwisseling tijdens de clinic. Natuurlijk heb ik zelf ook vele malen het rondje gereden en heb ik daar waar nodig aanvullingen gedaan. Ik merkte dat de groep (waar ik aanwezig was) als heel snel aanwijzingen van Tamara opnamen en de uitleg ook als zeer duidelijke en fijn vonden.
Tijdens de gehele clinic was Peter zeer actief met foto’s maken. Hij heeft dan ook vele mooie plaatjes geschoten en deze zijn later te bestellen. Peter is echt een top fotograaf op sportfoto gebied die regelmatig op events te vinden is waar ik zelf deelneem.

Na een tijdje ben ik samen met Gerko even voor een fotoshoot gaan stuntelen. Dat stuntelen lag overigens bij mij. Het mooiste was natuurlijk een afdaling met lekker veel modder. Hier ben een diverse keren naar beneden gegleden voor een aantal hele mooie foto’s.  Ik vond de Gerko dit ook op een zeer prettige manier deed en enthousiast meerde mij om net even verder te gaan.
Hierna ben ik kort aangesloten bij Bert. Bert weet en ziet erg veel tijdens de oefeningen net als Tamara. Bert weet de mensen ook extra te stimuleren waardoor zij net even hun grens verleggen en een bepaalde techniek toch proberen eigen te maken. Buiten het feit dat Bert en Tamara natuurlijk sponsor van mij zijn, durf ik mijn hand in het vuur te steken voor hun vakbekwaamheid op het gebied van mountainbike en kennisoverdracht.

De ochtend vloog voorbij en voor we het wisten moesten we al retour voor de lunch. Terug gekomen zag ik dat Hamid en Han Ayersrock hadden omgebouwd tot Tomacrock en diverse prachtige Tomac´s hadden tentoongesteld. Ook hadden Hamid en Han een Tomac tent opgebouwd waar zij bij stonden te klappertanden van de kou.
Ik zag ik de montagestandaard het nieuwste vlaggenschip van Tomac hangen de Automatic 120. Deze fiets is nog nergens te krijgen en was nummer 5 vanuit de fabriek.  
Na weer de groep binnen verzameld te hebben is er afgesloten met een bedankje voor de inzet.

Hierna hebben wij snel even met z´n alle en Lunch genuttigd en even kort geëvalueerd over de ochtend. Voor dat we het wisten en eigenlijk warm waren stond de druppelde de volgende deelnemers binnen voor de gevorderde clinic. Je zag een duidelijk verschil met de ochtendploeg. Zeker niet negatief bedoeld maar de gevorderde kwamen niet lekker rustig binnen zitten om de wachten op het programma met stonden buiten te stuiteren voor het geen wat komen zal. Dit was erg grappig om te zien omdat ik mijzelf hier ook wel in herken. Na wederom een korte introductie (Ja, Bert hij was een stuk korter…) gingen we weer op pad het parcours op. Deze maal met daadwerkelijk een aantal Tomac testbikes. Deze zij door de deelnemers dan ook als zeer fijn ervaren. Dit natuurlijk ondanks de sterke persoonlijke voorkeur. Tijdens de middag hebben wij dezelfde facetten als de ochtend afgedraaid alleen hier en daar iets dieper op de stof in. Volgens Tamara en Bert was het erg grappig om te zien dat veel deelnemers het moeilijk vonden om hun eigen techniek te laten vallen om hierop een nieuwe techniek aan te leren.
Desondanks hebben we allemaal net zoveel plezier beleefd als in de ochtend groep.

Ik wil dan ook echt iedereen bedanken voor zijn inzet tijdens deze clinic, maar niet zonder de volgende personen special benoemd te hebben.
- Mijn vrouw Linda voor het verzorgen van de goodybags en verkoop van merchandising.
- Bert en Tamara voor het verzorgen van de MTB-clinic
- Hamid en Ham voor het verzorgen van de Testbikes en mijn fiets
- Peter voor het maken van de foto's (die later te bestellen zijn.)
- Gerko voor het maken van de fotorapportage, mogelijk plaatsen van een artikel, en technische ondersteuning
- Ayersrock voor de prachtige locatie en de huur MTB's
En natuurlijk last butt not least, de deelnemers die de gezelligheid hebben meegebracht .

Na een leuke avond klimmen ging vanmorgen weer vroeg de wekker. Ik heb mijzelf naar de douche gesleept en werd daar echt wakker.  Na snel de fiets achterin gegooid te hebben begon de reis naar Egmond. Hier stond vandaag de afdalingsclinic op het programma bij Trentinosport. Volgens Tamara, van Trentinosport kon ik deze clinic ook wel gebruiken, na het zien van de foto’s in de sneeuw.
Een maal aangekomen gingen we lekker een stukje warm rijden. Het was heerlijk weer en de mist zorgde voor een lekkere verkoeling. Op een open veld werden een aantal opdrachten uitgelegd. Hierbij was het belangrijk dat je veel naast je fiets ging hangen om zodoende balans aan te gaan voelen en de mogelijkheden op de fiets. Na dit een tijdje te hebben gedaan reden we door om de techniek uit te oefenen in een afdaling. Hier gingen we in een slalom de afdaling en stapte tijdens het afdalen af, maar ook weer op.
Nadat ik de eerste keer weer boven aan het heuveltje kwam riep Tamara mij. Tamara stelde mij voor aan een mede Duchenne Heroes en dan ook de eerst opvolgende in het individuele klassement. Alfons vertelde mij dat het erg goed ging met zijn sponsoring en dat hij eigenlijk nog maar weinig bedrijven had benaderd. Alfons staat nu op €5303 en begint dus al in mijn nek te hijgen. Het is bij ons allebei gewoon de bedoeling om niet te stoppen bij de €2500. Na een aantal ervaringen te hebben uitgewisseld was het tijd om weer eens af te dalen. Dit ging allemaal erg goed en soepel.
Hierna was het tijd om naar een andere gedeelte van Egmond te rijden. Hier gingen we de praktijk weer uitbreiden. In deze afdalingen zaten dan wortels, was erg stijl of was met een bocht.
De eerste twee afdalingen gingen erg goed tot dat ik met de bocht moest gaan werken.
Na drie keer kennis gemaakt te hebben met de grond lukte ook de bocht 1 maal. Hierna maakte ik meer kennis met een boom dan de grond…..
Als laatste stond de tarzan afdaling op het programma. Deze was werkelijk waar super stijl. Daarbij kwam nog eens dat er mul zand in de afdaling lag. De eerste keer kwam ik al met een zachte val in het zand terecht. Natuurlijk de volgende 4 pogingen ook. Hierna besefte ik mij pas dat telkens de mulle zand mij nekte, maar in combinatie met de verende voorvork. Hierop heb ik de aller laatste poging gedaan met de lock out aan. Hierdoor ging de hele afdaling in 1 keer goed en kwam ik veilig beneden.
Ik heb weer een geweldige dag door Trentinosport beleefd en kijk erg naar morgen uit.

Op vrijdag 5 februari stond de klimworkshop voor Duchenne op het programma. Na een moeizame start met deelnemers werven waren er uiteindelijk 25 inschrijvingen. Na even rustig gebouwd te hebben kwamen de eerste deelnemers al binnen druppelen. De ene met een gespannen gezicht, de andere met een cliffhanger uitstraling, maar iedereen met goed humeur.
Na even de korte introductie en praatje over Duchenne besloot ik de deelnemers niet langer in spanning te houden en lekker te starten met het programma.
Na in een kring een uitleg te hebben gehad over de gordel die aangetrokken moest worden begon het dan eindelijk echt. We begonnen bij een van ons af lopende wand die goed is om even op te warmen. Het was weer even wennen maar was weer erg leuk om te doen. Na deze wand besloten we om de rechte wand te proberen. De rechte wand vonden we met z’n allen makkelijker is de eerste.
Als een van de laatste wanden besloten we een naar ons toelopende wand te proberen. Hierbij moest je tijdens de klimroute ook nog zekeringen los maken. Nadat Elco helemaal boven was gekomen, was het geen optie om te falen. ;-)
Ik klom dan ook met alle kracht die ik over had omhoog en moet zeggen dat dit nog redelijk soepel ging. Eindelijk boven werd er mij toegeroepen dat ik los moest laten. Dit was geen optie want ik durfde dit gewoon niet en wist dat ik onder weg naar beneden ook nog de zekeringen moest vastklikken. Er zat dan ook niets anders op dan gewoon het hele stuk naar beneden te klimmen en de zekeringen onderweg vast te maken.  Beneden aangekomen konden mijn onderarmen wel uit elkaar klappen, maar … ik heb hem helemaal gehaald.
Om mij heen heb ik gedurende de avond alleen maar plezier gezien en gelach gehoord en ik spreek dan ook over een zeer geslaagde avond!!!

Vandaag had ik via het Duchenne Heroes forum een afspraak gepland met twee meervoudige Heroes in Vorden. Hier hadden we gepland om de Kastelenveldrit te rijden van 45 kilometer.
De dag voor de rit was er erg slecht weer en sneeuw verspeld, desondanks ging de tocht gewoon door gelukkig!
Na een relaxte rit richting Vorden kwam ik ruim op tijd aan en kom ik rustig mijn mtb uit de achterbak pakken. Vandaag zou ik voor het eerst gebruik maken van mijn eigen Buff® en de geweldige extra warme Sealskinz sokken.
Nadat ik er helemaal klaar voor was ben ik richting de inschrijving gegaan. Tijdens het inschrijven werd ik door Peter Willemsen van Beeldnieuws aangesproken. Peter is zeer betrokken bij MTB4Duchenne en stelt altijd foto’s ter beschikking. Tevens is Peter ook aanwezig als fotograaf tijdens de MTB-clinic voor Duchenne op 7 februari in Zoetermeer.
Peter kwam zijn bestelde Buff® bij mij afhalen en ging daarna direct door naar de 1e fotolocatie.
Nadat Peter was vertrokken werd is aangesproken door Peter. Dit betrof Peter Nijenhuis van ATB Nijenhuis, die al twee maal deel hebben genomen aan Duchenne Heroes. Hij was samen met zijn broer Frans. We zijn hierop bijna direct op de fiets gesprongen en lekker gaan rijden. Frans en Peter vertelden over hun onvergetelijke avontuur tijdens Duchenne Heroes 2008 en 2009.
Peter gaf alleen aan dat dit jaar er geen Duchenne Heroes voor hun bij zou zijn. Dit ondanks het feit dat het natuurlijk kriebelt. Peter en Frans hebben besloten te gaan trainen voor de zware Transalp.
Hierna gingen we natuurlijk tijdens het rijden van het ene gesprek in het andere gesprek. Ook kwam hierbij mijn toekomstige Tomac Carbride SL aan bod en waren zowel Peter als Frans vol lof over mijn enthousiasme, de website en de acties. Vooraf hadden zij dan ook aangegeven beide een Buff® te willen aanschaffen. Door het vele gepraat en aardig hoge tempo, voor het door de sneeuw rijden, was ik niet helemaal geconcentreerd. Hierdoor schoot ik blindelings achter Frans aan een tractorspoor in. Omdat ik niet zat op te letten schoot mijn voorwiel weg en ging ik even met de grond knuffelen. Na even te zijn wakker geschud sprong ik weer op mijn fiets en reed ik achter Frans en Peter aan. Wat was het een prachtig gebied zeg en wat is het leuk om met sneeuw te rijden.
In het parcours zat door het slechte weer veel aansluitstukken over onverharde fietspaden. Echter waren er ook een aantal leuke stukjes singletrack waar je dan even je hart op kon halen.
Na ongeveer 30 km was daar dan eindelijk het rustpunt. Hier kregen we een lekker bekertje met vruchtendrank en een stuk gebraden worst?!? Niet dat ik het niet lekker vond maar ik had alles verwacht behalve een stuk worst van de BBQ.
Na de korte pauze zijn we weer snel op de fiets gesprongen. Het is heel gek maar soms doet een pauze minder goed dan het hoort te doen. De eerste 10 minuten na de pauze moest ik dan ook echt weer in het ritme komen en had ik het koud. Nou, alles was zeg maar koud behalve…. Ja sorry ik kan er niets aan doen me voeten in de Sealskinz sokken. Sterker nog ze waren nog kurkdroog ook en dat terwijl ik natte schoenen had.
Hierna voelde ik dat ik steeds meer energie verloor en steeds langzamer ging rijden. Hier hielden Peter en Frans heel netjes rekening mee.
Opeens besefte ik mij dat ik de kastelen veldrit reed maar nog geen 1 kasteel had gezien…
Kort hierop draaide we… ja, ja hoe kan het ook anders een brug over en zag ik in de verte een kasteel.
Voor het kasteel stond de andere Peter al klaar met zijn fototoestel. Na nog een heel klein stukje singletrack reden we weer het asfalt op. Met zo bleek later nog 2 a 3 km voor de boeg. Na een hele korte pauze hebben we snel de tocht uitgereden. Bij de auto aangekomen hebben Peter en Frans nog de MTB4Duchenne Buff® gekocht en hebben we afscheid genomen. Tot de volgende keer jongens!  

Link GPS track:
Garmin GPS Track Kastelen Veldrit

Mijn dank gaat naar Peter Willemsen van Beeldnieuws.nl die wederom de foto's ter beschikking heeft gesteld.

Vandaag stond het verkennen en bedenken van een route voor de MTB-clinic op het programma. Ik zou dit gaan doen met Bert en Tamara van Trentinosport. Helaas was Tamara door een beurs verhinderd maar was Bert wel van de partij. Omstreeks 11.00 uur kwam Bert aan naar een gladde rit vanuit het mooie Egmond. Na even kort te hebben bijgepraat sprongen we op de fiets op weg naar Zoetermeer. Vanaf het begin wat het een riskante maar leuke rit. Door het dooien en opvriezen waren een aantal sporen op het fietspad levensgevaarlijk. Je voelde dan ook duidelijk op de fiets dan je voor- maar ook achterband continu aan het zoeken was naar een goed spoor. Bij stompwijk reden we echt het onafgebroken besneeuwde land in. Wat is dit een geweldig uitzicht zeg!.

In Zoetermeer bij het Buytenpark aangekomen zijn wij direct het schelpenpad (was nu natuurlijk niet te zien) opgereden. Hier was werkelijk nog niemand overheen gereden en ik hoorde het geweldige geluid van knarsend sneeuw. Boven aangekomen hadden we een fantastisch uitzicht over de drie verschillende routes in Zoetermeer. We besloten om eerst de Schelpenroute af te rijden. Hierna zijn we richting een extreme afdaling gereden die ook tijdens het EK voor diverse spectaculaire valpartijen zorgde. Na een pittig klimmetje kwamen we bij de afdaling. Bert ging als eerst en kon maar net op zijn fiets blijven zitten. Hierna was het mij beurt. Ik voelde vanaf het begin dat mijn voorwiel tegen de rand van de geul stoten. Hierna kwam er nog eens bij dat mijn voorvork inveerde en boem op de klassieke manier ging ik 'headfirst' tegen de grond. (wil je de foto zien? ga dan naar mijn hyves.)

Na even gelachen te hebben sprongen we weer op de fiets en hebben wij een koffiebreak gemaakt bij Ayersrock.
Na de break zijn we het standaard mtb parcours opgereden en hebben wij een aantal foto's gemaakt. Dit was erg leuk om te berijden omdat je ook aan de achterzijde, daar waar het normaal bijna niet te berijden is door de modder je nu lekker door kon rijden. Ook de klimmetjes waren erg leuk om even te doen in de sneeuw. Op die momenten komt het steeds sneller op techniek aan door het balanceren. In alle eerlijkheid was Bert natuurlijk hier heer en meester in. Na het rondje over het standaard parcours zijn we door gereden naar de hills of Sweetlakecity die erg pittig waren. In het eerste gedeelte ging alles nog redelijk goed. Helaas moest ik bij de steilste klim deze maal van de fiets omdat mij wiel de berm in gleed. Dit was best frustrerend omdat ik deze normaliter makkelijk omhoog rij. Na de wandeling naar boven mochten we natuurlijk ook weer naar beneden ;-).
Dit is erg leuk mede door de sneeuw. Je voelt gewoon je wielen zoeken en moet goed in balans zijn in de bochten. Op het zwaarste gedeelte van het parcours hebben we ook een aantal malen dingen opnieuw geprobeerd om te zien of ze daadwerkelijk haalbaar zijn. Gelukkig viel meester Bert ook nog in een onbewaakt ogenblik en stonden we dus gelijk. (Ook deze foto is op hyves te vinden.)

Na een aantal uur lekker gereden te hebben gingen we weer onderweg richting de thuisbasis. Hierbij konden we het niet laten om toch nog een aantal maal te stoppen en foto's te maken.
Kijk voor meer foto's op mijn hyves.




Kijk voor meer informatie over Trentinosport op: www.trentinosport.nl

Vandaag stond er een mountainbike clinic van Trentinosport op het programma. Eerder deze week tijdens de Training met Bert en Tamara had ik al gehoord dat de nadruk van deze clinic zou liggen op de bochten techniek. Ik had er dan ook veel zin in gezien het feit dat hier voor mij zeker winstpuntjes te behalen zijn.
Na de reis zoals normaal kwam ik aan in het koude Egmond. Toen ik alleen al de deur opendeed van de auto voelde ik dat dit zeker een aantal graden scheelde met Leidschendam. Ik kwam dan ook direct voor een moeilijke keuze te staan voor wat betreft de kleding. Met een trillende lip besloot ik toch in mijn normale outfit te starten en indien het slechter werd een jack aan te trekken.
Na de eerste kilometers met een trillende lip gereden te hebben werd ik eindelijk lekker warm.
Na een rondje te hebben gereden had Bert een parcours uitgezet om de bochten techniek optimaal te trainen. Hierbij is het hangen en durven door kijken essentieel. Dit komt je natuurlijk ook in het normale leven tegen en is menig motorrijder niet onbekend. Je stuurt dan ook naar de plek waar je kijkt of je nou wil of niet. Na twee rondjes voor een ieder het parcours onwennig te hebben gereden zag je bij het merendeel toch een wezenlijke verbetering. Om te blijven oefenen en nog een schepje er boven op te doen ging Bert de surplace uitleggen.  Dit deed hij dan ook in een surplace. Een surplace is eigenlijk de ultieme controle over de fiets. Je staat op je pedalen, draait je stuur ligt in en blijft stil staan door je evenwicht te houden. Hier en daar kun je corrigeren, doseren of je houding vast zetten met de rem.
Na dit ook even geoefend te hebben ging dit ook steeds beter. Dit is echter niet iets dat je even in een middagje onder controle hebt.
Na dit een tijdje geoefend te hebben gingen we weer verder en zijn we door gereden naar een afdaling met “lekkere” bocht. Hier gingen we weer de beginselen van de eerste getrainde bochten techniek in praktijk toepassen. Ik vond dit bij een ieder zeer netjes gaan en na een aantal rondje voelde het steeds meer eigen.
Grappig is dan wel dat je bij de meeste “de bocht ” wel met techniek ziet rijden maar even later een andere bocht weer op de automatische piloot ziet rijden.
Omdat de tijd lekker doorging moesten we nog even opschieten om op tijd de duinen uit te zijn.
Hierop hebben we op het rechte stuk even lekker kunnen koersen richting de volgende locatie waar wij verder met de bochten techniek zouden trainen.

Hier werd dan wat wij in de ochtend op het vlakke hadden getest in de praktijk bergop en bergaf getraind. Ondanks het feit dat het af en toe nog een beetje onnatuurlijk voelde begon de “feeling” wel steeds meer te komen. Na drie a vier rondjes met slalom te hebben gedaan gingen we weer een trede hoger door de techniek toe te passen in een parcours. Ondanks het feit je dit misschien niet direct door hebt werpt het bij een ieder direct de vruchten af.  Na dit ook een aantal maal te herhalen werd het helaas weer eens tijd om af te zakken naar het parkeerterrein.
Hier eenmaal aangekomen hebben we allemaal snel even de spullen opgeruimd en zijn we lekker gaan lunchen in het restaurant. Hier stond soep en een pannenkoek op het programma.
Na een dankwoord van Bert gaf hij na een goede introductie over Duchenne het woord aan mij. Hierop heb ik verteld over mijn doel en over Kim. Natuurlijk gevolgd door het introduceren van mijn bidon en andere acties. Ik vond dat echt iedereen hartstikke leuk reageerde en geïnteresseerde vragen stelde. Ook zijn er weer een aantal MTB4Duchenne bidons binnenkort op de parcours in Nederland te bewonderen. Één van de deelnemers Monique wilde mij tevens op een hele speciale wijze steunen. Monique is zeer kundig op alle vlakken van de Nederlandse taal en al jaren een columnschrijver in het blad: De Wereldfietser. Monique gaat mij ondersteunen in het schrijven van de column voor de Mountainbike Plus het komende jaar waar ik zeer blij mee ben!
Ik wil iedereen bedanken voor de gezellige dag!

Kijk voor meer informatie over Trentinosport op: www.trentinosport.nl

Vandaag stonden er twee erg leuke dingen op het programma.  De 11 bergen MTB cyclo en de ontmoeting met twee van mijn helden Kim, het duchenne patientje waarvoor ik ga rijden, en haar broertje Steven.
Nadat ik zoals gewoonlijk vroeg uit de veren was ben ik lekker richting Apeldoorn gereden. Omdat ik vorige week was geëindigd zonder remblokken na de beachchallenge had ik gister voor een godvermogen aan mijn fiets laten versleutelen. Ik moet ook zeggen voor de 11 bergen remde hij goed. Na de aankomst heb ik mijn startbord opgehaald. Ik had nummer 42 en stond dus vlak achter de wedstrijdrenners. Vanaf mijn vertrek uit Leidschendam had het alleen maar geregend en in Apeldoorn was het niet anders. Omdat ik ruim op tijd aankwam moest ik een uur wachten tot de start. Geloof mij dat het tijdens dit uur er niet beter op geworden is. Zeker niet op het parcours.
Tot mijn verbazing zag ik plots een voor mij bekend gezicht voorbij lopen namelijk: Frank Beemer van het Trek Brentjens team van Bart Brentjens. Het is natuurlijk altijd leuk als er bekende mtb’ers mee doen.  
Na even kort warm gereden te hebben ben ik naar het startveld gereden. Hier werden de startnummers omgeroepen om aan te sluiten. Ik vond zelf dat ik wel heel ver vooraan stond en voelde me hierdoor een beetje opgelaten.  Ik stond op de derde rij een snapte al in wat voor een start dit zou uitlopen. Een startveld van ongeveer 25 meter breed door een poortje van 5 meter breed.















In het begin zat ik redelijk vooraan en kon ik in ieder geval lekker meekomen. Helaas door de drukte was het echter al snel file rijden zonder rits optie. Vanaf het begin stond het gehele parcours onder de modder en was het dus een spektakel van jewelste.
Ik zag in mijn ooghoek dat Frank Beemer vanaf het begin helemaal vooraan zat in de groep.
Tijdens dit geheel werd het weer ook niet beter en bleef het hard regenen. Ik was dan ook blij dat ik wederom mijn regenjas aanhad.
Het was een uitdagend parcours en ik vond hem erg leuk om te rijden.  Ik merkte echter na een kilometer of 4 a 5 dat mijn remkracht begon af te nemen. Ik snapte dat dit deels door de plassen kwam maar hoopte dat dit niet de remblokken zelf waren.
Tijdens de eerste ronde maakte ik nog een inschattingfout waardoor ik door een wel hele diepe plas reed tot voorbij mijn assen. Ik was dan ook in 1 keer zeiknat, laten we zeggen it’s a in the game…
Na de eerste ronde heb ik even snel een banaantje gepakt en ben ik door gereden. Daar waar het parcours eerst nog te doen was, was het nu ook een modderpoel. Daar waar het eerst al een modderpoel was, was nu ….. u snapt het al.
Na ongeveer 14 kilometer was er weer een steile afdaling en ik merkte dat ik gewoon bijna niet meer kon remmen. Hierbij kwam het even op pure stuurmanskunsten Ik kon er niet over uit en besloot om bij de finish even om technische ondersteuning te vragen.
Na ongeveer 15 kilometer hoorde ik achter mij iemand aankomen. Ja ja dat kon er natuurlijk maar eentje zijn Frank Beemer. Na even hem aan te moedigen met : “Kom op Frank volhouden!!!” ging ik verder met mijn eigen strijd.
Door mijn hoofd spookte dat ik niet wilde afstappen maar dat dit wel een optie werd. Na dat ik langs de finish reed en verzocht om technische ondersteuning werd mij medegedeeld dat deze niet aanwezig waren. Ik heb dan ook de moeilijke beslissing genomen om te stoppen met de race doordat ik totaal geen remkracht meer had. Helaas pindakaas…..

Bijkomend voordeel was wel dat ik hierdoor lekker vroeg naar de familie de Ronde kon. Hier keek ik al lange tijd naar uit. Familie de Ronde bestaat uit Peter (vader) Annette (moeder) Kim, Steven en natuurlijk Boris (de hond). Doordat Kim en Steven tijdens het finishevenement van Duchenne Heroes lekker werden bezig gehouden met een kinderprogramma, had ik ze nog niet eerder ontmoet. Wel heb ik natuurlijk Peter en Annette ontmoet en zodoende besloten om voor Kim te gaan rijden.
Vanaf het moment van binnenkomst voelde het eigenlijk helemaal vertrouwd. Kim en Steven vertelde uit volle borst over hun ervaringen tijdens het zwemmen met dolfijnen en ander geweldige dingen. Peter en Annette vertelde over het feit dat Duchenne bij meisjes (zoals bij Kim) nog niet helemaal tot iedereen doordringt en dus nog een beetje onderschat wordt.  Boris lag alleen maar lekker te slapen op de grond.
Natuurlijk had ik voor Kim en Steven een originele MTB4Duchenne bidon meegenomen en had ik voor de kinderen en Peter en Annette de geweldige bonbons meegenomen. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit zeer gewaardeerd werd. Ik kreeg hierna een prachtige gebaar waar ik wederom een brok van in mijn keel krijg. Het schilderijtje met handafdruk van Kim. (dit is een nu al legendarisch  Duchenne gebaar)
Ik kan dan ook spreken over een zeer geslaagde middag die snel herhaald gaat worden met Linda erbij.

Mijn dank gaat wederom uit naar Peter Willemsen van Beeldnieuws die ongevraagd alle foto's van de 11 bergen MTB-cyclo ter beschikking stelde.

Vandaag stond mijn eerste strandrace op het programma. Helaas door het slechte weer  van deze week had ik geen zin in een testritje. Na de auto te hebben geparkeerd heb ik mij snel omgekleed. Vandaag had ik dan ook een eigen fanclub bij me van drie man sterk. Ik heb snel even mijn startnummer en chip opgehaald en merkte dat mijn voorderailleur niet goed schakelde. Ik heb nog even geprobeerd bij een bikestand hem af laten stellen maar het bleek dat hij vermoedelijk krom was. Hierdoor kon ik alleen het grootste en midden blad voor gebruiken. Gelukkig gebruik je voor een standrace ook niet echt het kleine blad. Hierna ben ik toch even het strand op gereden om te voelen hoe het was. In het begin stuk was het bijna geen doen om hier doorheen te ploegen.
Ik liep dan al snel vast en moest even een stukje richting het strand lopen. Hierna was het wel lekker in de vloedlijn rijden.
Na even een stukje gereden te hebben ben ik nog even terug gereden naar mijn fanclub (mijn vrouw en schoonouders.)
Ik ben toen in het startvak gaan staan. Om 10.30 uur viel het startschot en gingen  we van start. Omdat er na de pier een bocht zat en we onder de pier door het strand op reden was het in het begin al een file. Na de bocht ben ik zo snel mogelijk naar de vloedlijn gerend en ben daar weer op de fiets gesprongen. Ik had me voorgenomen om niet of nauwelijks door het zeewater te rijden omdat dit natuurlijk heel slecht voor je fiets is. Geloof mij dit moet je, je nooit voornemen want dit is ONMOGELIJK!!!
Na ongeveer 4 a 5 kilometer was er heet zoveelste kleine beekje van een zeewaterplas naar de zee toe. Na hier weer doorheen te zijn gegaan wilde ik richting de andere kant van het strand. Ik dacht even door de zeewaterplas heen te rijden maar verkeek mij hier enorm op. Ik ging echt tot mijn assen door het water en dit wilde ik nou net niet maar ja…
Hierna heb ik lekker doorgetrapt. Ik zag hierbij dat ik Wassenaarseslag, en Katwijk passeerde.
Bij Katwijk moesten wij ook op een gegeven moment van het strand af. Ik zag dat iedereen afstapte en ook niet reed over de stenen. Dit waren zeg maar van die stenen uit een golfbreker en deze waren erg glad. Ik vond het natuurlijk een prachtige uitdaging om toch op de fiets te blijven zitten.  Zo gezegd zo gedaan ik heb over de rotsen naar beneden gereden en naar boven gereden.
Hierna passeerde ik al snel Noordwijk en zag ik dat ik nog een stukje moest voor het keerpunt. Op het keerpunt zat ik op ongeveer 50 minuten en dit vond ik een erg mooie tijd voor de eerste keer. Nu nog terug… Na even snel een smsje naar de fanclub te sturen begon ik aan de terugtocht. Hierna werden wij een stukje de duinen in gestuurd tot Katwijk.
Ik vond dat de bevoorrading erg raar was geplaatst in een klim. Ik heb dan ook een krentenbol uit iemand zijn handen gegrist en ben doorgereden. Bij Katwijk was het wederom voor mij een uitdaging om op de fiets te blijven zitten op de rotsen afdaling. Ook deze keer lukte het me (met de extreem lage bandenspanning) om zonder kleerscheuren  beneden te komen.
Hierna kwam ik weer op het strand te rijden in de richting van de Pier. Ik keek voor mij maar zag alleen Heeeeeeeeeeeeel ver weg twee torens. Nee toch dat is toch niet Scheveningen??? Jeetje dat is nog een stuk maar het was niet anders. Ik heb van punt naar punt terug gereden en was erg blij toen ik de Wassenaarseslag passeerde. Er stond de hele terug weg erg voor tegen wind en dus moest ik wel even aan de bak. Op een gegeven moment kwam er een groepje langs en hier ben ik mee gereden in de richting van de Pier. Ik zag de Pier en boulevard steeds meer naderen en kreeg hierdoor een beetje vleugels. Het laatste stuk heb ik nog even lekker doorgereden en ik kwam binnen de twee uur binnen. Ik vond het weer een geweldige tocht en ervaring om aan een strandrace deel te nemen. Volgende de week de 11 bergen race en een ontmoeting met Kim, Steven en haar ouders.

Ik wil graag Henry van Flitzzz sport en evenementfotografie bedanken voor het kosteloos ter beschikking stellen van bijgevoegde foto's.

Vandaag stond de Raboveldtoertocht in Heerde op het programma. Na drie weken geen tocht te hebben gereden was het wel weer eens tijd. Omdat ik niet zeker wist of het droog zou blijven heb ik voor het weggaan van huis nog snel een regenjack gepakt.
Ik zag bij aankomst dat het erg donker was en besloot dan ook lekker een regenjack aan te houden. Onder weg naar de start zag ik bikers in een korte broek en korte mouwen. Ik hoopte maar dat ik het regenjack niet voor niets aan had.
 Na de inschrijving ben ik direct op de fiets gesprongen en lekker gaan rijden. Omdat ik wat later was had ik alle ruimte op het parcours om lekker door te rijden. Na ongeveer 15 kilometer begon het al lekker te druppelen. Ik was erg blij dat ik mijn regenjack aanhad omdat er ook erg veel wind op de Veluwe stond. Wel had ik een beetje medelijden met de bikers met korte mouwen. Ik merkte wel dat het regenjack me enige beperking gaf en dat ik het al snel heet had. Om te voorkomen dat ik mezelf op zou blazen ben ik lekker relax gaan tuffen. Nadat ik 2 mannen had ingehaald hoorde ik naar een kilometertje achter me dat een band weggleed. Kort hierop hoorde ik een harde klap ( met een grappige ting van een bel.) Ik keek snel achterom maar zag dat de man bleef liggen. Toch nog een stukje doorrijden. Normaliter springt een MTB’er direct op en kijkt of zijn fiets niets heeft maar ook dat deed de man niet. Toch maar even snel terug dan. Toen ik bij de man aankwam ging hij snel staan. Het bleek duidelijk een gevalletje fiets contra overstekende boom. Gelukkig viel het allemaal mee dus snel weer in de pedalen.
Hier een plasje daar een takje en langzaam maar zeker naar het eerste rustpunt. Vlak voor het rustpunt zag ik nog even een vrouw in een klim zich helemaal opblazen. Toen ze boven kwam kon ze ook nog maar net van de fiets “vallen” om even bij te komen.  Aan het bekkie te zien denk ik dat dit de laatste keer op de mountainbike was, maar dit ter zijde.
Bij het rustpunt heb ik snel even een krentenbol naar binnen gewerkt en ben ik weer doorgereden.
Er zaten nog leuke stukjes singeltrack in en heerlijke stukjes over de open Veluwe. Ik heb een heerlijke tocht gereden ondanks dat ik weer tijdens de tocht beperkt werd door mijn versnellingen.
Na het afspuiten van de fiets was het weer tijd om de terug reis te beginnen. Tot volgende week bij de Rabobank Beach Challenge.

Vandaag was het dan eindelijk zover mijn eerste Bart Brentjens Challenge. Na vorig jaar als VIP mee te zijn geweest wist ik ongeveer wat ik kon verwachten.  De week erna toe beloofde echter weinig goeds gezien de weersverwachtingen. De hele week had het dan ook geregend in Limburg en dat zou het parcours niet ten goede komen.
Om 6.00 uur sprong ik echter met goede moet in de auto en reed ik naar Eijsden waar dit evenement zou plaatsvinden. Na ongeveer 2 ½ uur rijden draaide ik Eijsden in en parkeerde ik in een weiland. Ondanks de weersverwachtingen en het parcours besloot ik om in een korte broek en t-shirt te starten. Dit mede om een foto te krijgen in mijn nieuwe shirt ;-)
Om 10.30 uur moest ik bij de start van de 75 kilometer staan. Bij het ophalen van mijn startbewijs werd ik nog eens blij verrast door iemand die mij kon vertellen dat bijna 75% van het parcours slecht begaanbare modder was en ook delen geheel onder water stonden. Mijn besluit van kleding keuze stond echter vast, maar voor noodgevallen nam ik wel een warme fietstrui mee.















Na nog even bijgepraat te hebben met Tim Koek ben ik naar het startvak gereden. Hier stonden al heel wat mensen te wachten. Ik had mij voorgenomen om in het begin energie te besparen om aan het einde lekker door te kunnen rijden. Dit is op zich een heel goed voornemen als je jezelf er ook aan kunt houden.
Na een tijdje gewacht te hebben volgde het startschot voor de 75 km. De eerste kilometer was door de winkelstraat van Eijsden richting het bos. Dit was nog goed te bereiden ;-)
Hierna draaide we het bos in en vanaf het eerste moment was er alleen maar zuigende modder. Binnen 10 minuten zag ik iedereen om mij heen veranderen in modderplakkaten en ikzelf ook dus. Na ongeveer 25 minuten te hebben gereden sloot ik aan in de 1e file. Ik vond dit echt heel jammer want het leek mij een zeer leuke beklimming om te proberen.  Na ongeveer 25 tot 30 minuten hierin gestaan te hebben ging te stoet boven weer rijden. Ik kan wederom een situatieschets maken maar het totale beeld kan gevormd worden met 1 woord: MODDER.
Na ongeveer 35 kilometer  was er het eerste rustpunt. Voor mijn gevoel kwam deze iets te laat omdat ik zelf al tegen een hongerklop aanzat maar ik niet wilde stoppen. Ik heb hier snel even wat gegeten en 2 bekers energydrink gedronken. Hierna ben ik snel weer opgesprongen en doorgereden.  Ongeveer 500 meter na de rustpost kwam er direct een vette afdaling die ongeveer 2 a 3 kilometer lang was. Hier kon ik even (ondanks de gevaarlijke glibberige modder) mijn hart ophalen en reed ik met 40 tot 50 km/u naar beneden.
Ik voelde echter dat ik al reeds pap in de benen had gekregen doordat ik mij in de eerste 35 km toch niet in kon houden en ik met de meute meeging. Dit beloofde nog een leuke rit gezien het feit ik nog geen eens op de helft was.
Ik besloot ik goed overleg met iemand samen op te rijden. Dit ging redelijk lekker en we wisselde elkaar lekker af.
Na ongeveer 50 kilometer zat ik er echt even doorheen en vroeg ik mezelf even af waarom ik mountainbike ook alweer zo leuk vond. Desondanks heb ik lekker doorgetrapt en kwamen wij bij 55 tot 60 km een tweede verzorgingspost tegen.











In Eijsden zelf was Bart Brentjens reeds gefinisht en won hij op zijn 41e het Nederlands Kampioenschap marathon, Jelmer Pietersma werd knap derde nadat deze zijn wiel aan Bart had gegeven toe Bart lek reed in de laatste 25 kilometer. Tim Wijnands (Bart Brentjens team)won in de belofte de Belgische titel.
Ook wij zouden nu richting de finish gaan. Het viel mij op dat ik totaal nog geen problemen met mijn fiets had ondanks de bizarre omstandigheden. En geloof mij je zag geen eens meer de ketting.
Het laatste stuk was echt een mega gevecht met mijzelf. Ik voelde dat de energy gewoon minimaal was maar moest toch nog goed aan de bak in de modder. Na het bord: Nog 10 kilometer, te hebben gepasseerd ging het dan ook fout in een afdaling. Doordat de persoon voormij uit balans was schok ik een ging ik onderuit. Gelukkig gebeurde dit op een grasveld met hoe kan het ook anders modder.















Helaas remde mijn buddy zich hierdoor ook onderuit en kwam hij hard ten val. (zonder blijvend letsel)
Door de adrenaline hebben wij vanaf dit moment nog even lekker doorgetrapt naar de finish.
Ik finishte in een tijd van 5 uur 15 minuten en 16 seconden wat ik in deze omstandigheden een goed resultaat voor mezelf vind.  Ik denk dat ik min de file er 4 ½ uur over heb gedaan maar dit is gokken. Ik was dan ook trots toen ik mijn medaille in ontvangst mocht nemen.

Klik hieronder en bekijk nu de video van mijn finish:
Video

Doorkomsttijden:

De foto’s die van de week geplaatst gaan worden spreken doekdelen over de omstandigheden.

Vandaag stond er een 50 kilometer lange veldfietstoertocht in Hattemerbroek op het programma. Tijdens deze tocht zou ik voor het eerst met de gesponsorde helm en bril rijden. Later lees u hoe ik dit heb ervaren.
Nadat ik Hattemerbroek was ingereden heb ik mij ingeschreven voor de tocht. Ik was in goede hoop dat er bij de start een fietsenmaker zou staan omdat ik nog steeds te last had van het feit dat ik geen gebruik kon maken van het kleinste voorblad.
Helaas stond er geen fietsenmaker bij de start. Dan maar gaan rijden zonder gebruik te kunnen maken van het kleine voorblad. Het begin van de tocht vond ik direct spectaculair doordat wij kris kras voor een of andere motorcrossbaan reden. Hierbij hadden ze echt hele leuke stukjes singletrack in het parcours weten te brengen.

Het parcours bestond wederom uit veel mul zand, maar ik moet zeggen ze hadden weer hun uiterste best gedaan om een leuke route uit te zetten. Tijdens de tocht merkte ik dat daar waar andere afstapte ik gewoon doorreed.

Na een kilometer of 20 op weg te zijn wist ik weer waarom het mountainbike zo geweldig is. Ik reed over de Veluwe in mijn eentje door de heide planten en passeerde op nauwelijks 2 meter een Schotse hooglander. Wat een geweldig beest!!! Na ongeveer 25 kilometer te hebben gereden zag ik tot mijn verbazing een materiaalpost en bevoorradingspost. Ik ben direct van mijn fiets gesprongen en heb even mijn voorderailleur laten afstellen. Na een kleine 5 tot 10 minuten was dit geregelt.
Hierna heb ik bij de bevoorradingspost nog snel wat gedronken en ben direct weer op de fiets gesprongen om de 2e 25 kilometer te rijden. Hierbij kon ik eindelijk weer gebruik maken van mijn kleine voorblad. (ook al heb ik deze bijna niet meer gebruikt)
Na 53 kilometer kwam ik over de finish in een tijd van ongeveer 2 uur. Ik heb dus gemiddeld ongeveer 25 km/u gereden.

Giro Ignos helm:
Ik heb de helm als zeer fijn ervaren. De helm is niet alleen qua looks geweldig, maar ook nog eens zeer functioneel. De helm is en blijf zeer koel hoe lang en hard je ook rijd. Dit komt door de extreem veel luchtopeningen en functionere luchtstroom die de helm creeert Ook is de helm zeer licht waardoor je totaal geen gevoel hebt dat je iets op je hoofd draagt. Dit komt mede door het speciale Rocloc 4 systeem die de helm goed op je hoofd klemt zonder dat dit vervelend is. Als laatste is de helm beplakt met prachtige stickers met mijn website en die van Gustavsport.

Ik wil dan ook Gustav Sport op deze wijze nogmaals bedanken voor de sponsoring met deze helm.

Adidas Evil Eye Pro
Ik heb de Adidas bike bril als uitmuntend ervaren. De bril heeft een allround inzet veld en is zeer makkelijk aan te passen en in te stellen in enkele momenten. Zo is het mogelijk om de neusvleugel in 3 standen te zetten waardoor de bril dichterbij of verder weg van het gezicht komt. Ook is de hoek waarin de bril op de neus staat aan de passen in drie verschillende standen. Hierdoor kan je de bril aanpassen aan de weersomstandigheden zodat deze nooit beslaat.
Ook is de bril voorzien van een zweetstrip aan de bovenzijde van de bril. Ik vind dit een geweldige toevoeging aan de bril. Hierdoor kan er geen zweet van het voorhoofd op de binnenkant van de glazen druppelen. Voor zeer extreem gebruik
is het ook nog mogelijk om een elastiek i.p.v. de pootjes te monteren op de bril.

Ik wil Oogmerk Tunderman nogmaals bedanken voor de sponsoring met deze bril!

Vandaag was het dan eindelijk zover de finish van Duchenne Heroes 2009. Enigszins zenuwachtig sprong ik om 7.00 uur in de auto onderweg naar Nijmegen. Vandaag zou bekend worden hoeveel geld er tijdens Duchenne Heroes 2009 opgehaald zou zijn.
Aangekomen in Nijmegen werd ik meteen aan de arbeid gezet. Met een aantal andere vrijwilligers hebben wij alvast een aantal setjes tafels en banken neergezet. Langzaam maar zeker druppelde de eerste families het park al in met hun kind met Duchenne. Voor alle kinderen van deze families was er een geweldig programma opgesteld het Duchenne Parent Project. Hierbij was er voor alle kinderen genoeg te doen. Het is echt ongelooflijk en hartverscheurend om te zien hoe de patientjes volop genieten van het leven en totaal niet bezig zijn met de beperkingen, maar juist genieten van wat ze wel kunnen.
In de middag stroomde het publiek echt binnen. Het was de bedoeling dat ik in de middag loten voor de Duchenne Heroes loterij zou gaan verkopen. Ik had bij voorbaat een grote mond gehad dat ik mijn record van 60 verkochte loten tijdens het EK in Zoetermeer wel even zou verbeteren.
Op de vraag of ik 20 of 30 loten wilde hebben om te verkopen riep ik wederom met mijn grote mond: “Doe er maar 100 die raak ik wel kwijt.” Daar liep ik dan over het terrein met 100 loten.  Als snel kwam ik de bekende groepen van de 2009 deelname tegen die de heroes kwamen binnen halen. Bekende teamnamen hiervan zijn: Ambubikers, Mudhunters en nog veel meer. Één team is echter blijven hangen door de betrokkenheid nadat ik aan gaf volgend jaar ook deel te nemen. Dat is Team Kim. (even vooropgesteld dat de andere teams ook erg gezellig waren hoor)
De Ouders van Kim (Peter en Annette) vonden het geweldig dat ik volgend jaar ook zou deelnemen.  Kim is één van de weinige meisjes die getroffen is door de ziekte van Duchenne. Mede doordat die vooral bij jongens voorkomt is er nog niet een gericht onderzoek naar meisjes, zo gaven Peter en Annette aan.  
Dit jaar reed Stephan, de oom van Kim, samen met Hans, een vriend van Stephan voor Kim. Het is echter nog niet zeker of zij volgend jaar voor de derde maal deel gaan nemen aan Duchenne heroes.
Ik heb hierop voorgesteld om mijn deelname aan Duchenne Heroes 2010 aan Kim op te dragen. Dit omdat Kim gewoon een geweldig kind is die zichzelf 1000% inzet om sterkt te blijven. Zo is Kim het gevaarlijkste Duchenne patientje omdat zij de groene band van karate heeft.  Op deze manier traint Kim haar spieren zodat deze in mindere mate verslappen. Tevens speelt Kim elektronisch saxofoon om haar longen te trainen. Zodoende blijven ook de longen van Kim sterk en getraind.
Kim je bent een TOPPER!
Omdat ik natuurlijk daar was om zoveel mogelijk loten te verkopen ben ik hierna snel doorgegaan.  Ik moet zeggen het ging me aardig af en vlak voor dat de heroes binnen kwamen verkocht ik… ja…ja mijn 100ste lot. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat dit wel een kik gaf en ik een beetje trots op mezelf was. Hahaha
Kort hierop kwam het kippenvel moment. Want, de heroes reden hun ereronde op het veld. Wat een eer en wat een respect voor deze gasten! Erg leuk was om de bekende kopen voorbij te zien rijden. Tim, Roy, Pierre, Johan, de gekke Solse bikers en nog veel meer. Het was echt een grote happening en na de huldiging van de Heroes werd de opbrengst van Duchenne Heroes 2009 bekend gemaakt.
De totale opbrengst van Duchenne Heroes 2009 is: €1.015.000 en dus voorbij het streef bedrag van €1.000.000 Geweldig!
Na dit spektakel tijdens het napraten besefte ik eigenlijk pas wat ik vandaag het mogen meemaken en dat ik volgende jaar zelf op de fiets binnen zou komen. Ik kan niet anders zeggen dan ik kijk er naar uit.
Als laatste even een woordje aan Vera van de organisatie van Duchenne Heroes.
Vera, it was a hell of a ride butt you did it!
Natuurlijk ook de rest van de organisatie van Duchenne Heroes  jullie zijn net zo goed toppers!

De foto's zijn ter beschikking gesteld door Van Gils fotografie

Vandaag ging ik voor het eerst aan een MTB Marathon meedoen, zijnde de Grenslandmarathon in Tubbergen. Vol goede moed vertrok ik in de ochtenddauw om 5.30 uur uit Leidschendam. Zoals het je niet zou verbazen kon ik lekker doorrijden op de snelweg.
In Tubbergen aangekomen was er een plein voor festiviteiten opgezet wat er erg professioneel uitzag voor een evenement georganiseerd door een toerclub.
Ik heb me snel aangemeld en heb even rond gekeken op het pleintje.  Na enige tijd heb ik Joni van Gustav Sport ontmoet en hebben wij even een mtbtalk gehouden.  Gustav Sport is een ambitieuze fietswinkel/webshop gelegen in Tubbergen. Gezien de grote belangstelling voor deze shop is deze uit zijn voegen gegroeid en reeds aan het uitbreiden.
Hierna om klokslag 8.30 uur werd het startshot gegeven door een plaatselijke bekendheid. Hierop ben ik vol van start gegaan. In de eerste 20 kilometer heb ik de teller niet onder de 30 kilometer per uur zien komen. Hierdoor voelde ik echter dat ik hard bezig was met alle voedingstoffen die ik nog in mij had te verbranden. Ik vond dat het gehele parcours een zeer technische parcours was. Niet qua grote rotsen of stenen maar vooral qua mul zand. Dit vraagt om een speciale techniek om en te blijven zitten en te kunnen rijden. Als er dan iemand voor je in de bocht in het mulle zand remt dan ga jij even liggen zeg maar. Zo gezegd zo gedaan. Gelukkig nadat ik was opgestaan zag ik dat ik geen schade aan kleding of fiets had.
Hierop snel weer op de fiets gesprongen en doorgereden. Ik moet zeggen dat de organisatie subliem was en op de 25e kilometer daadwerkelijk het eerste “bijtankpunt” was.  Na even snel een energydrink en een muslireep naar binnen te hebben gepropt sprong ik weer op de fiets voor het volgende stuk. Hierbij kwam er een heel gaaf singletrack stuk aanbod waar je de nodige stuurmanskunsten moest laten zien. Ik kwam hier erg makkelijk doorheen en voelde me eigenlijk weer topfit. Hierdoor heb ik gemiddeld 25 tot 28 kilometer per uur volgehouden.
Na weer een grote zandbak te hebben getrotseerd reden we de grens over en zo de Bundes Republiek Deutsland in.
Hier kwamen een paar leuke klimmetjes aan bod. Niet dat de vol in de pedalen moest maar vooral op techniek door het mulle zand omhoog. En ja dan komen als snel de papbenen. Door toch te blijven drinken kon ik en je rust te pakken in de afdalingen kon ik het hoge snelheid volhouden. Dit mede door een beste man uit Deventer waar ik lekker in het wiel ging hangen.
Kort hierna tikte we de 50 kilometer aan en ja, ja daar was weer een rustpunt. Wederom moet ik zeggen het ontbrak echt aan niets!
Na een korte kennismaking met de beste man uit Deventer besloten wij samen verder te rijden.  Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik wel de gene was die bijna het hele stuk achter de beste man heb gereden. Maar dat terzijde…..
Na eerder al 3 fotograven te hebben gezien kwamen wij nu langs de Duitse fotograven. Deze hadden het erg netjes geregeld en spandoeken opgehangen dat je binnen een aantal minuten een fotograaf zou tegenkomen. Zo kon je nog vroegtijdig je gezicht in de plooi trekken en doen alsof je nog zo fris als een hoentje was.
De fotograven stonden precies in een zeer technisch klimstukje met vervolgens een singletrack. Wederom hebben we hier lekker met z’n tweeën door geknald.
Na nog een laatst rustpunt te hebben aangetikt op de 60 kilometer zijn we met de hoge snelheid door gereden naar de finish.
Om 11.45 uur kwamen wij aan bij de finish. Als we de pauzes eraf halen denk ik dat we het ongeveer ik 3.00 uur hebben gereden. Met een gemiddelde van 23 t/m 26km/u.
Wat een geweldige tocht was dit!
Hierna stond een meting met de eigenaar (Chris) van Gustav sport op het programma. Chris kwam speciaal voor deze gelegenheid naar het bedrijfspand toe.  Gustav Sport is een klein maar gezellige winkel die keihard aan bouwen is aan een grote naam. Zowel op webshop gebied als op winkelgebied.  Ik moet zeggen dat Gustav Sport echt alleen dure kwaliteit fietsspullen verkoopt voor een redelijk schappelijke prijs.  Chris heeft voor de voorbereiding en deelname aan Duchenne Heroes een geweldige goed ventilerende helm (om het brein/hoofd achter MTB4Duchenne te beschermen ;-)te beschikking gesteld. Bedankt hiervoor!
Verder wil Chris op meerdere vlakken nog iets betekenen op het gebied van materiaal maar ook de verkoop van promoartikelen van MTB4Duchenne. Word vervolgd……

Op 13 augustus 2009 was het weer tijd voor vakantie. Dit jaar een andere vakantie dan de voorgaande jaren. Geen Thailand of Maleisië maar Italië.
En niet om daar aan het strand te liggen maar een actieve vakantie met als hoofdzaak mountainbike.
Na een redelijke voorspoedige autorit zonder files kwamen wij aan in Levico Terme te Italië. Wij hadden eerder het in het jaar een hotel geboekt via Trentino Sport.  Trentino Sport was tevens gespecialiseerd in mountainbike clinic’s in Levico en bood tevens andere activiteiten aan zoals: raften, canyoning, hydrospeed, kanoën en nog veel meer. Dit leek ons dus de ideale combinatie. (en zo bleek ook later)
Na onze aankomst hebben wij eerst de spullen op de kamer gegooid en zijn wij

een stukje Levico gaan verkennen op de MTB. Al snel bleek dat wat wij in Nederland bergen noemen in Italië verkeersdrempels zijn en we moesten lekker klimmen op de fiets om bij het dorp te komen.
Nog een beetje vermoed van de reis en de klim kwamen wij aan in de gezellige hoofdstraat. Hier hebben wij even zitten rusten onder het genot van een ijsje. (want, auto rijden kunnen ze niet maar ijs maken…..) Na een paar minuten te hebben gerust zijn wij via een omweg naar het hotel gereden. Hier kwamen wij met een schrik tot de ontdekking dat het slopende verkenning rondje welgeteld 5 kilometer was. Dit beloofde veel goeds voor de komende dagen.
De volgende dag besloten wij een onverhard pad op te gaan bij ons hotel. Ons hotel lag aan het meer van Levico en kon binnen 3 uur rond gewandeld worden. Dit moest in theorie dus ook op de fiets te doen zijn.  Met goede moed gingen wij van start en alles verliep goed. Na een tijdje zoeken naar het goede pas om het meer vonden wij deze en konden een uitdagend onverhard pad op rijden met diverse klimmetjes en afdalingen. Omdat wij op een gegeven moment alleen nog aan het klimmen waren en ik niet zeker wist of we ook weer naar het meer gingen afdalen ben ik op een splitsing een stukje vooruit gaan rijden. Ik kwam hier op een zeer technisch pad wat uitmonden in een  pad omhoog of naar beneden. Dit moest het zijn dacht ik…. Na lin gehaald te hebben en gewaarschuwd  te hebben voor het technische stuk reed ik vol goede moed vooruit. Ik besloot het pad naar beneden te kiezen en reed voorop. Al snel werden de bochten zo krap dat het bijna onmogelijk was om dit op de fiets te doen. Toch bleef ik stug op mijn fiets zitten en eenmaal beneden had ik een voldaan gevoel. Ik zag dat Lin vlak achter mij beneden aankwam. Hierop sprong ik weer op mijn fiets en wilde ik verder rijden. Na ongeveer 20 meter gaf het pad mij de keuze om of met de fiets te gaan zwemmen of om te draaien. NEEEE…….. dat meen je niet. Het pad naar beneden was nog te doen maar omhoog was absoluut geen optie. Ik besloot dan ook het even rennend te doen. Je raad het misschien al maar ik kwam enigszins vermoed boven. Hierop hebben we maar besloten dit als vuurdoop te zien en terug te gaan naar het Hotel.
Eindelijk was het zover. De eerste MTB tocht van Trentino sport en op niveau 1+. Om op de verzamelplaats te komen moesten we ongeveer 4 kilometer fietsen langs een autoweg. Zonder te overdrijven kan ik melden dat de auto’s hier met 70 tot 80 km/u even voorbij vliegen. Maar dat terzijde…..
Aangekomen bij het parkeerterrein in Caldonazo hebben wij kennis gemaakt met Bert en Tamara van Trentino Sport. Na een korte uitleg over de fiets voor de onervaren mtb’er gingen we op pad.
In deze tocht hebben we diverse leuke klimmetjes en afdalingen gedaan en werd een ieder uit de groep goed gecoacht door Bert en Tamara, Totaal hebben wij deze dag 37 kilometer afgelegd met 600 hoogtemeters.
De eerste ontmoeting met het echter mtb’en in Italië was ons goed bevallen. Er stonden dan ook nog 4 andere tochten met Trentino Sport gepland dus het moest wel leuk zijn.

Na een dag je rust met een bezoekje aan Trento was het Vrijdag tijd voor de MTB tocht niveau 2.
Hier zouden meer technische klimmetjes en afdalingen inzitten dan de andere tocht.  Net als tijdens de eerste tocht heb ik daar waar mogelijk een zwaardere route met Bert gereden en dit beviel mij erg goed. Wat erg leuk was tijdens deze tocht was dat wij het rondje rond het meer ook reden en dus even een les kregen in het goede pad vinden. Dit was fijn om te weten en later deze week hebben wij deze ronden nog totaal iets van 9 keer gereden.  Na een aantal leuke klimmetjes ging het echter werk beginnen bij het kasteel van Pegine. Hier was een pad omhoog wat ik zou willen benoemen als een downhillpad. Op dit pad lagen zeer grote stenen van ongeveer een doorsnee van 20 tot 25 centimeter. Dan nog niet te spreken over de tientallen bomwortels die met U aangesproken moesten worden. Ja dit was het dan ik kon hier echt mijn uitdaging in vinden en ging met de groep van Bert mee. Tijdens zo’n technische klim is het heel belangrijk om te plannen. Als het kan is het gewoon blijven roteren met de pedalen maar moet je een obstakel op of over dan is het even knallen. Zo gezegd zo gedaan. Ik zat vlak achter Bert om zo ook de kunst nog een beetje af te kijken. Na 50 meter besloot ik mijn eigen kunst uit te proberen….. en met succes. Het pad werd gewaardeerd met een stijgingspercentage van 15 tot 25% maar dit nog even ter info. Na een klim van ongeveer 750 meter moest ik Bert even laten demarreren. Ik hoorde echter met veel plezier dat ook uit snel en hard ademde en het zwaar had. Ik kwam dan ook enkele seconde na Bert boven aan. Een beetje uithijgend stonden we op de rest van de groep te wachten. Na enkele minuten kwamen deze ook op eigen tempo boven. Na dit te hebben overwonnen zijn wij nog doorgereden naar het kasteel op de top om even van het uitzicht te genieten.
Om niet alleen over mountainbike te schrijven kan ik ook melden dat wij met veel plezier nog via Trentino Sport zij wezen kanoën door de Canyon en voor het eerst hebben geraft. Vooral dat laatste was een extra spektakel door de hoge en wilde rivier door het vele smeltwater.
Totaal hebben wij deze vakantie 5 maal een mtb tocht met Trentino Sport gedaan, hebben wij totaal 350 km gemountainbiked met totaal 6321 hoogtemeters al met al een leuke prestatie voor een vakantie.

Mijn dank gaat uit naar Bert en Tamara voor de onvergetelijke ervaring en gezelligheid die wij met hun hebben beleeft. Tevens word later dit jaar door Bert en Tamara een MTB clinic georganiseerd waarvan de opbrengst ten goede komst van Duchenne. Word vervolgt...... 

Bekijk nu de foto's op de fotopagina of druk hier.

Voor meer informatie: www.trentinosport.nl